That little girl

There she is, that little girl. The little girl from the past who feels lonely and sad. The little girl from the old days as she can’t talk about the topics that are being talked about and with the feeling that she doesn’t belong. The little girl who feels different because she is. She is different in this group. Different because everyone is in recovery, different because everyone can be nice to themselves. She is different because she does not look for what she needs.

The little girl is scared. Afraid to lose too much weight. Afraid of remarks and the worries of others. The little girl is afraid that she will become lonely again if she continues this path. But also afraid to take the fight. The fight needed to get there, where she wants to be. The fight that she doesn’t have to do alone, but must do for herself. The struggle that costs her so much energy, that she sometimes prefers to give up.

The little girl is punishing herself again. Punishing because she is not nice to herself, because she does not ask what she needs. She is punishing herself because she knows she has to make other choices. Choices that give her what she needs, so she can talk and feel that she belongs. Choices that doesn’t make her feel lonely or sad.

The little girl is trying. She tries to be nice to herself and to eat well. She tries to continue to speak and stay in touch with people. But precisely that contact with people is what gives her loneliness. What gives her pain and sorrow. The contact with people that makes her angry with herself and wants to punish herself. The contact with people that makes the little girl confused.

The little girl hears different stories and thoughts. Thoughts that match those of her and some of it doesn’t. Thoughts that confuse her and provide a critical voice. A critical voice that says she has to have a binge, because she doesn’t feel then. Who says ” do not eat, because then you lose weight ”. A critical voice that says ” if you hurt yourself you will not feel loneliness and sadness anymore ”. A critical voice that says ” when your professional help is over, you can go ”.

But that’s not what the little girl wants. The little girl wants to be happy and not afraid. She wants to live healthy and not lose weight. The little girl wants to enjoy and be able to talk with people. Smalltalk, but also about activities, family and friends. The little girl wants so much, but then she will first have to take care of herself. She will have to make the choices she needs. The choices needed to be able to face the future with love, hope and faith!

Much lovee (L)


Een leven of geen leven?!

Wel eten, niet eten. Wel willen herstellen, niet herstellen. Ervoor gaan, niet ervoor willen gaan. Wat wil ik nu? Wat wil mijn gezonde kant? Ik ben bang. Bang dat het stopt. Bang dat ik het niet kan, dat het mij niet lukt. Bang voor alles wat er nog ligt. Bang voor de angsten die er nog zijn. Ik wil niet herstellen want ik wil nog dingen verwerken. Ik moet herstellen anders kan ik niks verwerken. Ik moet verwerken anders kan ik niet leven. Een leven met of zonder eetstoornis? Een leven met ups en downs zonder te vluchten. Een leven waarin ik gezond ben… is dat wat ik wil.

Ik wil gezond zijn. Ik wil genieten. Ik wil erop uit zonder duizelig te zijn en mij slap te voelen. Ik wil niet bang zijn. Bang voor oordelen, bang voor de toekomst. Bang zijn voor alles wat er op mij staat te wachten. Ik ben bang voor het verleden. Een verleden dat nu plaats vindt. Bang om te gaan slapen, bang in het donker. Ik ben bang voor de goede momenten. Voor positiviteit. Bang voor gelukkige momenten. Bang om mezelf te accepteren zoals ik ben.

Ik wil herstellen anders stopt het. Een plaats die nu veilig voelt. Een plaats die ik vertrouw en waar ik emoties kan laten zien. Een plaats voor inzichten. Waar angsten naar boven komen en waar ik kan groeien. Ik kan groeien. Ik mag groeien. Ik mag bang zijn. Maar ik moet er wel iets mee doen! In mijn eetstoornis blijven is niks doen. Is stilstand. In mijn eetstoornis zitten angsten. Zitten negatieve gedachten. In mijn eetstoornis zitten overtuigingen. Overtuigingen die mij ziek houden. Overtuigingen die ik geloof. Overtuigingen die ik wil onderzoeken en wil veranderen. Ik wil veranderen. Ik kan veranderen.

Ik wil. Ik kan. Ik ben. Het begint allemaal met ‘’ik’’. Het begint ook met ik. Ik moet de eerste stap zetten. Ik moet laten zien dat ik het wil. Ik moet herstellen. Niemand anders kan het doen voor mij. Niemand kan ervoor zorgen dat ik beter wordt. Niemand kan mij laten eten en mijn angsten wegnemen. Niemand kan mij overtuigen dat ik het waard ben en dat ik er mag zijn. Ik mag de eerste stap zetten. Ik mag mijn angsten aan gaan. Ik mag eten en hulp vragen. Hulp vragen, want alleen kan ik het niet. Iemand bellen. Mezelf uitspreken. Zeggen wat ik denk en wat ik voel. Zeggen wat er gebeurt en wat het doet met mij. Hulp om mijn angsten aan te gaan. Hulp om te herstellen en verwerken.

Ik wil leven. Een gezond leven. Een fijn leven. Een leven zonder actieve eetstoornis. Maar dan zal ik wel iets moeten doen. Niet alleen zeggen, maar doen. Actie. Uitspreken. Opschrijven. Huilen en boos worden. Lachen en weer eventjes vallen. Vallen en blijven zitten is kiezen. Is kiezen voor angst en onrust. Vallen en blijven zitten is eigen schuld en mensen die jou los gaan laten. Vallen en opstaan is herstellen. Is laten zien dat je anders wil en er voor gaat. Is laten zien dat blijven zitten niet is wat je wil. Ik wil niet meer blijven zitten. Het is koud hier, donker en eenzaam. Ik wil naar de warmte, het licht. Ik wil terug naar mezelf. Mezelf zien zoals anderen mij zien. Mezelf de liefde geven die anderen voor mij hebben.

Ik wil mezelf accepteren! Accepteren zoals ik ben. Maar dan zal ik eerst nog wat moeten verwerken. Verwerken van angsten en overtuigingen die mij al 15 jaar vasthouden. Die in iedere vezel van mijn lichaam zitten. In iedere gedachte en handeling. In mijn hoofd weet ik al dat ze niet meer kloppen. Misschien wel nooit geklopt hebben. Ik wil het voelen. Voelen dat het niet meer klopt. Voelen dat ik niet mijn gedachten ben. Ik wil voelen wat mijn gezonde kant al weet. Gezond. Niet dik. goed zoals het is. Ik hoef niet te veranderen. Ik ben ik. Ik ben prima. Het is mijn hoofd die het vertelt. Nu mijn lichaam nog.

The greater your storm, the brighter your rainbow

De stormen in mijn leven, ze lijken steeds heftiger te worden, steeds sneller op een dieptepunt te komen. De stormen in mijn leven, die mijn kernovertuigingen bevestigen. Stormen die ik elke keer weer overleef. Die ik overleef door eerst weer toe te geven aan eetbuien, aan compenseren en periodes waarin elke hap een gevecht is. Die ik overleef door mezelf te beschadigen, want gestraft worden is wat ik dan verdien.

‘’Gestraft worden is wat ik dan verdien’’, zijn woorden van mijn eetstoornis en kritische kant. 2 kanten in mij die samenwerken. Die samenwerken om ervoor te zorgen dat ik mezelf verwaarloos, die samenwerken om ervoor te zorgen dat ik alleen voor anderen zorg. 2 kanten in mij die ervoor zorgen dat ik het mezelf niet waard vind. Niet waard vind om er te mogen zijn, niet waard vind om aandacht en complimenten te ontvangen. 2 kanten die tijdens een storm zo sterk zijn dat ik alles geloof wat ze zeggen. Wat ze zeggen is altijd negatief, altijd met een oordeel en vaak met een oplossing. Een oplossing die niet oké is voor mijn gezonde kant.

Want die kant zit er ook… de gezonde kant. Een kant die goed weet wat wel oké is. Die weet dat het oké is om 3 maaltijden te eten, die weet dat ik niet dik ben. De gezonde kant die weet dat het oké is om af en toe rust te nemen, niet altijd voor een ander klaar te hoeven staan. De gezonde kant die op momenten dat het stormt heel hard roept, maar vaak niet gehoord word. Een gezonde kant die vaker gehoord mag worden.

Die gehoord mag worden, door vaker een rust moment te pakken. Die gehoord kan worden, door goed te blijven eten en op tijd naar bed te gaan. Die gehoord kan worden door mezelf uit te blijven spreken en op tijd hulp te vragen. Een gezonde kant die in evenwicht mag komen met de kritische kant. Mijn kritische kant die er altijd zal blijven. Dit omdat het veilig is, een bekende kant is waar ik door de jaren heen vertrouwen in heb gekregen. Ik wist dan waar ik aan toe was, hoe mijn dag eruit zag en hoe ik me zou voelen.

Nu mag ik het onbekende aan gaan. Ik mag naar de gezonde kant luisteren, ik mag de gezonde kant het gevoel geven dat die gehoord wordt. Ik mag gaan kijken naar de helderheid van de regenbogen, zodra de storm weer is gaan liggen.


Who is this

Here I am. Sitting on the couch to write down who I am. Because who am I? Who is the girl who laughs often during the day and cries in her thoughts at night. Who is the girl who is always ready for someone else, but who does not dare to make the right choices for herself? Who is the girl who pretends not to be afraid in daytime, but feels anxious in the evening as she walks beside her bed and closes the curtains. Who is the girl who has no energy during the day, but cannot fall asleep in the evening if she does not satisfy herself or meditate? Who is the girl where at her work all slices of meat products have to lie exactly on top of each other, but where the home is a big mess? Who is the girl who always takes into account another person, but never with herself?

She is someone who is caring and listening. Someone who offers a shoulder to lean on and who you can trust. She is someone who has a heart to take care of others, but does not have the strength to give herself that same love. She is someone who is radiating on the outside, but seems to get lost inside. Someone who knows how to make the right choices for someone else, but makes her own choices depend on the people around her.

She is someone who lets her choices fall from others, because she is too afraid to make choices for herself. She is to frightened what people will think of her and starts taking a distance. Afraid that people won’t understand her, so she will be alone. Afraid that when she chooses for herself, she becomes selfish. Afraid that she will be punished for the mistakes she makes, so she will punish herself.

It is an anxious girl. Afraid of loneliness and rejection. Afraid of grief, pain and anger. Afraid not to be good enough and to make mistakes. Afraid of losing people whom she cares about. Afraid of thoughts and feelings, afraid of everything and everyone, except afraid of losing herself. She is not afraid of losing herself, because she has already lost her.

Lost is the little girl in herself. The little girl who needs her love, her attention and good care. The little girl who wants to live in a tidy house, where she gets to eat and drink. Where she can relax in a heated house on the couch after a nice shower. The little girl who wants to be seen and heard. The little girl who wants to be found back. She wants to be found back, so that she gets the care she deserves. So that she no longer needs to be afraid and needs to be punished. So that she can enjoy and live, but above all can love herself.

So who am I then? I am the girl who is allowed to learn to take care of herself. To make the choices that she feels comfortable with. I am the girl who can take rest when she needs it. The girl who does not have to feel guilty about others and who does not have to worry about the mistakes she makes. I am the girl who may stand up for herself. I maybe can do much, but where do I start? Where do I begin to become who I am?


Just like everyone else

Here I am, crying in bed. Crying with joy at the beginning, but especially sadness at the end. Sadness because I realize what I have done to myself. Sadness for the love I never granted myself. Sadness for the happiness I have taken away from myself. I have deprived myself of everything to be there for others. To make other people happy, to keep others satisfied and especially to keep people around. To keep everyone around while I was pushing myself further away.

Several people around me are grateful. Grateful for the time I have for them, a listening ear that I offer and a shoulder to lean on. Grateful with the words I speak, the strength and love they need and what I give them. I give everyone what they need, but what do I give myself? What did I gave myself if I needed a listening ear, a shoulder to lean on? What did I do with the words I uttered to myself and the love and strength I needed? I blocked it, I ignored it, but most of all I never believed it. Believed that what I gave to other people I could also give to myself.

Instead of giving myself those loving things, I became angry when I made a mistake. If I said something in which I hurt or disappointed someone I punished myself. I became angry and went to punish myself for so long until the only thing I could do was that. The only thing I can do is to efface myself, punish myself and flee. Fleeing for the gratitude people have for me, fleeing for love that I receive. Fleeing because I don’t know how to deal with people who are giving me what I give them.

I’ve always been the group’s pibble, I have never belonged anywhere. I was told I was different, I’ve been insulted and excluded. But that was in the past. In the past because I am no longer being abused or excluded. I am asked, invited and involved in things. I am involved with friends, activities and work. At difficult times, at making choices and especially the fun times, I’m part of it.

People said that I was different, but I am not. I am not different, so why shouldn’t I treat myself as I treat others? Treating myself with a listening ear, a shoulder to lean on. Treating myself with love, attention and care because I deserve it just as much as anyone else!



Secrets keep you sick

Ik ben boos, verdrietig en bang. Voel me machteloos, gevangen en hunker naar liefde. Liefde van mensen, waarvan ik weet dat ik het niet kan krijgen. Van mensen die heel dicht bij mij staan, maar ook ver weg. Mensen tegen wie ik eerlijk ben geweest, waar ik steun van hoopte te krijgen. Mensen die mij kennen, maar ook weer niet.

Ik leefde met een geheim. Een geheim dat mij 14 jaar dwars heeft gezeten. Dat mij heeft doen laten leven in een poppenkast. In een poppenkast waar iemand anders de touwtjes van vast had. Waar iemand anders bepaalde hoe ik me voelde en wat ik deed. Een poppenkast waar emoties geen rol in speelde, waar angsten niet bestonden en ik niet mocht zijn wie ik ben.

Ik doe mijn ogen dicht en zie mezelf aangereden worden. Ik wil dood, maar ergens ook weer niet. Wat ik wil is even niks meer. Even geen consequenties van wat ik verteld heb, even geen geheimen meer en verantwoordelijkheid. Wat ik wil is kunnen leven. Leven in het leven wat ik heb met de mensen om mij heen. Mensen die mij wel die liefde geven en de steun die ik nodig heb. Een leven met mensen die mij wel kennen.

Ik wil dat mensen weten wat er is gebeurd, dat het geheim geen geheim meer is. Ik wil dat ik kan leven, zonder bang te zijn voor vragen, bang te zijn voor reacties. Ik wil dat dit alles voorbij is. Voorbij met de angsten, voorbij met het spelen in een poppenkast. Ik wil spelen in het echte leven, maar kan dat?

Zal het ooit zover komen dat het geheim geen geheim meer is? Dat ik kan zijn wie ik wil zijn? Dat mensen begrijpen waarom ik wil doen wat ik wil doen? Zal het ooit zover komen dat ik geen masker meer op hoef te zetten?

Wat daarvoor nodig is zit in mij. In mij zit de kracht, het vertrouwen en de wijsheid. In mij zit moed, ervaring en doorzettingsvermogen om uit te mogen spreken wat ik graag zou willen. Om uit te mogen spreken wie ik wil zijn en wat nodig heb. Nodig heb om eindelijk vrij te kunnen zijn.

Ik weet dat het allemaal in mij zit. Ik weet wat de juiste stappen zijn en wat mij te doen staan, maar ik wil even niet meer. Voor nu is het even teveel en wil ik gewoon even niet meer zijn. Even niet meer zijn met de negatieve gedachten die ik heb de gevoelens die er zijn. Even niet meer zijn met de vragen die door mijn hoofd vliegen en de situaties die zich afspelen. Even los en weg, even vrij van alles en iedereen.


Love ❤

A milestone of 30 days:)

Today 30 days ago. 30 days ago that I had a binge for the last time. 30 days ago that I compensated. 30 days ago, when I was angry at myself, I was ashamed of what I had done and that I was helping my body in the buds. Because that is what I did. The binging and the compensation afterwards caused my body to deteriorate, that I was no longer able to eat decently, because every bite gave me pain. The binge eating caused pain, the compensation caused pain. Not only physical pain, but also psychological pain.

I punished myself by keeping a binge, I punished myself by compensating to punish myself even more for the feeling I had afterwards. The feeling of relief and peace that I initially received. The feeling that was always short-lived because soon followed feelings of guilt, shame and anger. Feelings of fear, pain and sadness. Feelings that were supported by thoughts. Thoughts about being worthless and finding myself fat, about not being good enough and about not being accepted by others. Because if I cannot live with myself, why does someone else should accept me.

But that time is over. The time of punishing myself because I made a mistake, made a wrong choice or hurt someone unconsciously. The time with fleeing for my emotions, the negative thoughts and fears that I have. The time with the physical and psychological pain because I had another binge and compensated on that.

It hasn’t been easy. Easy to feel emotions, to hear negative thoughts and to enter into fears. It is not easy to live without fleeing into something that has always felt safe. But my eating disorder is not safe. What has been my best friend at first is someone I no longer need. What I need is the people around me. The people who understand what I’m going through, the people who offer a listening ear and a shoulder to lean on. People I can call when it is difficult, people who tell me that I can be proud of myself!

And today I am a bit too😊


Lovee ❤

2017 becomes 2018:)

2018 is coming and this year is almost over. A year in which a lot has happened. A year of tears and fear, of anger and joy. But also a year of falling and getting back up. Get up after I’ve had a binge, get up after I’ve been sad or angry. Getting up after I had taken myself down again. I have often taken myself down, but often I also achieved something. I achieved a milestone of 1½ years of clean time, I graduated and my internship became my job.

2017 has taken a lot from me during the periods that I was in my eating disorder again. Love, energy and strength. affection, openness and willingness. Often there were times that I did not see it anymore, that I wanted to give up. Wanted to give up what I had built up in recent times. Give up to the people around me. The people who supported me when I needed it, who could give love to me when I could not do it myself. People who are always there for me and for whom I am incredibly grateful for.

The past year has taught me that thoughts are only thoughts. My thoughts created by my eating disorder and critical side. A critical side that has often been there too. A critical side that told me that I am not good as I am, that I should say ” sorry ” if I did something not perfect. A critical side that says I’m too fat when I’ve eaten something unhealthy. A critical side that often caused me to feel lonely again, sad and angry. A critical side that often had the upper hand with my eating disorder.

But that was 2017 and now it will be 2018. A year that I am looking forward to with hope, courage and confidence. A year that I will share with friends who are there for me. A year in which I will continue to develop as a person, as a friend and as a family member. A year that will probably go with ups and downs again, because that’s life. I will not get a life without eating disorder and critical side, but a year in which I have the leading hand is possible. A year in which I am going to do what is right for me. In which I myself can make the healthy choices and take good care. A year in which I will achieve my goals and go after dreams.

I no longer have to listen to the thoughts in my head, I can listen to the feelings in my heart!

Lovee ❤

My dream:)

Een droom… Wat is een droom, wat is mijn droom?? Mijn droom is om gelukkig te zijn met wie ik ben. Met hoe ik ben en hoe ik eruit zie. Een droom die ik al sinds kinds af aan heb. Een droom die in vervulling lijkt te gaan.

Het afgelopen jaar heeft mijn therapie in het teken gestaan van emoties. Emoties die kwamen en gingen, emoties die er soms mochten zijn en soms niet. Emoties waar ik op een gezonde manier mee mocht leren omgaan. Leren omgaan met de dingen die op mijn pad kwamen. Positieve dingen, negatieve dingen. Dingen die mij soms gelukkig maakte en soms verdrietig. Dingen die mij angstig maakte of boos. Die mij verward maakte maar soms ook liefde brachten.

Steeds vaker lukt het om met die emoties om te gaan, om ze er te laten zijn zonder er voor te vluchten. Want dat is wat ik altijd heb gedaan. Gevlucht voor mijn emoties op allerlei manieren. Maar dat hoeft niet meer, het is oké. Mijn emoties mogen er zijn, precies zoals ze zijn, op het moment dat ze er zijn. Ze hoeven niet meer te gaan en ik hoef er niet meer voor te vluchten.

Een jaar lang hieraan gewerkt om uiteindelijk dat te gaan doen wat mij bevrijding gaat geven. Wat mij helpt om angsten weg te nemen, wat mij gaat helpen om voor mezelf op te komen, wat mij gaat helpen om mezelf te kunnen accepteren zoals ik ben. Ik ben iemand en ik ben goed zoals ik ben. Iets wat ik hoor van veel mensen om mij heen, maar wat ik zelf niet geloof. Niet durf te geloven, want 8 jaar lang heb ik andere dingen gehoord. 8 jaar lang negatieve opmerkingen gekregen, uitgescholden geweest en afgewezen worden voor wie ik was. Maar wie ik was is niet meer wie ik ben.

Zo graag wil ik de mensen geloven die zeggen dat ik goed ben zoals ik ben, zo graag wil ik in de spiegel durven kijken en tegen mezelf kunnen zeggen ‘’Je bent goed zoals je bent’’. Zo graag, maar zo groot is ook de stap om het te doen. Langzaam maar zeker ga ik die richting in. Ga ik daar naar toe waar ik al sinds kinds af aan wil zijn. Ga ik de grootste stap in mijn therapie beginnen om mijn droom uit te laten komen. Mijn droom om op die plek te komen waar ik mezelf kan zijn, mezelf mag zijn en waar ik mezelf kan accepteren zoals ik ben!


Lovee ❤

This is life!

In het leven is niet alles
Even leuk of even goed
En je hebt het niet voor het zeggen
Waar je allemaal doorheen moet

Iedereen heeft vrolijke momenten
Maar ook tijden van verdriet of pijn
Nee, het leven is niet elke dag
Even geweldig of fijn

Soms heb je behoefte aan wat rust
Zomaar een arm om je heen
Aan een knuffel of iemand die je kust
Even samen en niet alleen

Een luisterend oor, een lief gebaar
Gewoon even dicht bij elkaar
Want ieder mens op aarde
Hecht toch wel wat waarde

Aan gezelschap, liefde en tederheid
Aan vriendschap, steun en gezelligheid
Voor deze dingen kun je nergens betalen
Je kunt ze enkel met je hart behalen

Dus probeer er ondanks alles
Toch steeds wat van te maken
Met de dingen die je positief
Maar ook negatief raken

Met ups en downs, het is niet anders
Zo gaat het in het leven
En je kunt niet meer dan elke dag
Het beste van jezelf geven!

Lovee ❤

Chosing active or recovey?!

It is happening again. Different negative thoughts running around through my mind. In my mind that has no moment off rest. Rest for a moment to think, rest for a moment to calm down, just rest. Why are all those thoughts present? Why am I leading myself through all those thoughts? Thoughts that say I don’t do it well enough, that I’ve should done it differently or that I should not have done it at all.  Thoughts that make me feel insecure and anxious. Thoughts that stop me from doing what I feel comfortable with.


I’m guided by those thoughts, because my addiction wants me to. My addiction doesn’t want me to be better, it doesn’t want me to feel my emotions. He doesn’t, but I do. I want to be happy with who I am. I want to enjoy without fear and shame. I want to do what I want, without wondering how people will look at me. I don’t want to think about food constantly. I don’t want to be scared and in a fight all the time. But I also don’t want to let him go. Letting go of the one thing that keeps me alive, letting go of the one thing that is making me happy. But does it really makes me happy? Does my addiction making me happier than a life I can live without fear and insecurities?


I know a life without addiction will bring me those things I’m dreaming about for a long time. But a life without addiction isn’t possible for me. It isn’t, because I’m an addict and I will be for the rest of my life. The different is I can choose to be an active addict or a recovering addict. Knowing how my life is in active, I choose a life as an recovering addict. Choosing for a life as an recovering addict is hard. It is hard, because I don’t know how that will go, because I need to find a new way to live.


A new way to live, in which I can make choices for myself, in which I can do things that are feeling comfortable, in which I can be who I always wanted to be. It sounds so positive that you can wonder why don’t you just do it. I can’t just do it because I’m used to running away, used to help others instead of myself, used to not feeling anything and wearing a mask. That was my way of life for 13 years, so I can’t just do it the other way around. It takes time. Time to learn how to deal with emotions that are coming, time to make choices for myself instead of always helping others, time to learn to put the mask down.


Time and effort, patience and trust, and then that one day will come on which I can say

‘’this is me and I am happy with myself😊’’



I know, but can I?

Listen to your heart… It’s a song I heard on the radio a couple day’s ago. A song that sticks to my mind, a song with a meaning, a song that made me think. It made me think because although the song is about loving someone, I loved something.
At the beginning I loved me eating disorder, I loved the safety it gave me, I loved the way I could run it to something that wasn’t going to judge me. The song starts with ‘’I know there’s something in the wake of your smile, I get a notion from the look in your eyes’’. My smile always told people I was fine, that nothing was going on. But in the meantime, people who loved me were able to look behind that smile and sawing that it wasn’t sincere. Those people looked further than my eyes and did see the notion I was telling them without using words.
Without using words, because I didn’t want people to be worried about me, I didn’t want to tell them I was in trouble, I wanted to take care of everything myself. ‘’I built my own love, but that falls apart, I built my own little piece of heaven but that turns too dark’’. Too dark, because I don’t love it anymore, too dark because it’s tearing me down, too dark because it takes away all those things I want to feel and listen too. I want to feel and listen to my heart, to my body and to the people around me who cares about me.
‘’Sometimes you wonder if this fight is worthwhile. The precious moments are all lost in the tide. They’re swept away and nothing is what is seems.’’ Nothing is what is seems because it’s telling me I’m not good the way I am, because I’m not allowed to take time for myself. Nothing is what is seems, because it is making my life prettier and at the same time harder. But does it really making my life prettier? Deep down I know it doesn’t, that it is bringing me further away from the person who I really want to be. A person who can give love and receive it, a person that accepts herself from who she is and all that she does. A person that can say out loud ‘’I am proud of myself!’’
But why still listening to that voice than? ‘’There a voices that want to be heard. So much to mention. But you can’t find the words.’’ The words to describe why it is so hard to break free. To break free from this old pattern, to break free from something that feels so safe. To break free from the self-destructive behavior. I can’t find the words, but the chorus of the song is ‘’Listen to your heart when he’s calling for you. Listen to your heart there’s nothing else you can do. I don’t know where you’re going and I don’t know why, but listen to your heart before you tell him goodbye’’. There’s nothing more I can do than to listen to my heart. I don’t know where it will bring me, but I do know that it will bring me further than listening to my eating disorder ever does.


Love ❤

Is it me or is it me?

Je vertelde mij de afgelopen weken dat ik goed bezig was. Ik was goed bezig want ik had al zoveel dagen geen eetbui gehad. Ik was goed bezig, want ik vroeg hulp op moeilijke momenten. Ik was goed bezig omdat ik met mensen bleef praten. Maar jij was niet de kant die ik dacht dat jij was. Jij was de kritische kant. De kritische kant die mij vertelde dat ik goed bezig was. De kritische kant die mij deed geloven dat ik trots op mezelf mocht zijn.

Maar alles wat ik aan het doen was, was alleen maar vluchten en controle houden. Vluchten voor mijn emoties, vluchten voor waar ik naar toe wil. Vluchten voor de verantwoordelijkheid die ik krijg, wanneer ik echt goed voor mezelf zou zorgen. Ik was alleen maar de controle aan het houden. Controle op het eten, controle houden door zelf te bepalen wat ik wel en niet doe. Controle houden door moeilijke momenten en daarbij mezelf te ontwijken.

Jij wilde weer de baas zijn en het is je gelukt. Ik ben er met beide voeten in getrapt. Ik ben er blindelings ingelopen en waarom… omdat het veilig voelde. Het was veilig om de controle te hebben, niet te hoeven voelen en ondertussen maar van iedereen te horen dat ik zo goed bezig was. Ergens was ik ook goed bezig. Ik was goed bezig omdat ik al die dagen geen eetbui heb gehad, omdat ik met mensen in contact bleef en op sommige momenten hulp heb gevraagd. Maar dit hoorde allemaal bij je plan. Je plan om mij weer een eetbui te laten hebben, mij weer het gevoel te geven dat ik mezelf moest straffen. In jouw ogen was ik het niet goed aan het doen, omdat ik niet aan het luisteren was naar het kleine kind in mezelf. Het kleine meisje wat aandacht wil, die gehoord en gezien wil worden. Het kleine meisje wat verstopt zit achter jouw beschermingsmechanismen, achter jouw vieze plannetjes om ervoor te zorgen dat ze niet nog meer pijn en verdriet hoeft te voelen.

Waarom, waarom mag ik niet voor haar zorgen? Waarom mag ik niet luisteren en kijken naar wat het kleine meisje in mij nodig heeft. Ik weet dat ze bang is, dat ze al veel pijn en verdriet heeft gevoeld, dat ze vaak is afgewezen en dit alles niet nog eens wil mee maken. Dat gaat ook niet gebeuren, maar jij gelooft mij niet. Jij gelooft niet in de gezonde kant, want je vertelt mij alleen de momenten dat ik het niet goed doe. Je vertelt mij alleen de momenten waarop ik gefaald heb en het liefst zo vaak mogelijk. Zo vaak mogelijk zodat ik de goede momenten vergeet, zodat de goede momenten minder vaak lijken te gebeuren dan de slechte momenten.

Zo vaak mogelijk om maar niet bij het kleine meisje in mij te komen. Maar dat kleine meisje zit er en zal er net zo lang blijven zitten tot ik sterk genoeg ben. Sterk genoeg om te kijken naar de positieve momenten, de momenten dat mijn emoties er wel mogen zijn en ik de controle los kan laten. De momenten waarop ik niet hoef te vluchten en waarop ik eventjes bij haar kan zijn. Die momenten gaan er weer komen en dan trap ik niet meer in jouw plannetjes. Dan ben ik weer sterker en ga ik het kleine meisje geven wat ze nodig heeft. De aandacht die ze verdiend en de liefde, warmte en genegenheid waar ze al zo lang naar verlangt.


Lovee Xx



My block puzzle, my story

Sometimes I get a picture of a block puzzle in my mind. You know, such a puzzle of blocks where there are 6 images on each block. So you can make 6 different puzzles. The possibilities of compositions are endless but when you don’t know the puzzle, it can be a huge challenge to transform an image that’s right.

When I make the comparison with my life, there are times when it feels like it’s time to reverse all the blocks. It may be to get lost, maybe because I need to change or because something happens in my life, in which case I have no other choice. It may also be that I’m just curious about new possibilities.

When you know the puzzle, it’s possible to pack the rows together and turn them around in once. You know what’s on the back, you know what motion you have to make. And when you do the same with all rows, you’ll have a “new” image in a short space of time. At this moment I’m done with my old puzzle, I need a whole new puzzle. And I noticed that the new pieces are already showing themselves.

Every time I get a new picture, I have no idea what the whole thing will be like. Somewhere in the distance I have a suspicion, but I can’t describe it in words yet. In fact, I want to get it faster, I want to see it all, I want to get the overview and I’m curious. But I see that it’s going to be pace so I can understand it when it’s time.

Actually, we are all busy with a new puzzle. Everyone receives new blocks with multiple possibilities and everyone can puzzle at his own pace. Some people throw the new blocks straight from the table and want the old one back. Others are already working out to make it a whole. We all get our own puzzle with their own images that can lead to insights and overview.

The number of puzzles is infinite but are connected to each other. And when we put them all next to each other, they tell a story. They’re telling your story at that moment!


Love XX