A milestone of 30 days:)

Today 30 days ago. 30 days ago that I had a binge for the last time. 30 days ago that I compensated. 30 days ago, when I was angry at myself, I was ashamed of what I had done and that I was helping my body in the buds. Because that is what I did. The binging and the compensation afterwards caused my body to deteriorate, that I was no longer able to eat decently, because every bite gave me pain. The binge eating caused pain, the compensation caused pain. Not only physical pain, but also psychological pain.

I punished myself by keeping a binge, I punished myself by compensating to punish myself even more for the feeling I had afterwards. The feeling of relief and peace that I initially received. The feeling that was always short-lived because soon followed feelings of guilt, shame and anger. Feelings of fear, pain and sadness. Feelings that were supported by thoughts. Thoughts about being worthless and finding myself fat, about not being good enough and about not being accepted by others. Because if I cannot live with myself, why does someone else should accept me.

But that time is over. The time of punishing myself because I made a mistake, made a wrong choice or hurt someone unconsciously. The time with fleeing for my emotions, the negative thoughts and fears that I have. The time with the physical and psychological pain because I had another binge and compensated on that.

It hasn’t been easy. Easy to feel emotions, to hear negative thoughts and to enter into fears. It is not easy to live without fleeing into something that has always felt safe. But my eating disorder is not safe. What has been my best friend at first is someone I no longer need. What I need is the people around me. The people who understand what I’m going through, the people who offer a listening ear and a shoulder to lean on. People I can call when it is difficult, people who tell me that I can be proud of myself!

And today I am a bit too😊

 

Lovee ❤

Advertenties

2017 becomes 2018:)

2018 is coming and this year is almost over. A year in which a lot has happened. A year of tears and fear, of anger and joy. But also a year of falling and getting back up. Get up after I’ve had a binge, get up after I’ve been sad or angry. Getting up after I had taken myself down again. I have often taken myself down, but often I also achieved something. I achieved a milestone of 1½ years of clean time, I graduated and my internship became my job.

2017 has taken a lot from me during the periods that I was in my eating disorder again. Love, energy and strength. affection, openness and willingness. Often there were times that I did not see it anymore, that I wanted to give up. Wanted to give up what I had built up in recent times. Give up to the people around me. The people who supported me when I needed it, who could give love to me when I could not do it myself. People who are always there for me and for whom I am incredibly grateful for.

The past year has taught me that thoughts are only thoughts. My thoughts created by my eating disorder and critical side. A critical side that has often been there too. A critical side that told me that I am not good as I am, that I should say ” sorry ” if I did something not perfect. A critical side that says I’m too fat when I’ve eaten something unhealthy. A critical side that often caused me to feel lonely again, sad and angry. A critical side that often had the upper hand with my eating disorder.

But that was 2017 and now it will be 2018. A year that I am looking forward to with hope, courage and confidence. A year that I will share with friends who are there for me. A year in which I will continue to develop as a person, as a friend and as a family member. A year that will probably go with ups and downs again, because that’s life. I will not get a life without eating disorder and critical side, but a year in which I have the leading hand is possible. A year in which I am going to do what is right for me. In which I myself can make the healthy choices and take good care. A year in which I will achieve my goals and go after dreams.

I no longer have to listen to the thoughts in my head, I can listen to the feelings in my heart!

Lovee ❤

My dream:)

Een droom… Wat is een droom, wat is mijn droom?? Mijn droom is om gelukkig te zijn met wie ik ben. Met hoe ik ben en hoe ik eruit zie. Een droom die ik al sinds kinds af aan heb. Een droom die in vervulling lijkt te gaan.

Het afgelopen jaar heeft mijn therapie in het teken gestaan van emoties. Emoties die kwamen en gingen, emoties die er soms mochten zijn en soms niet. Emoties waar ik op een gezonde manier mee mocht leren omgaan. Leren omgaan met de dingen die op mijn pad kwamen. Positieve dingen, negatieve dingen. Dingen die mij soms gelukkig maakte en soms verdrietig. Dingen die mij angstig maakte of boos. Die mij verward maakte maar soms ook liefde brachten.

Steeds vaker lukt het om met die emoties om te gaan, om ze er te laten zijn zonder er voor te vluchten. Want dat is wat ik altijd heb gedaan. Gevlucht voor mijn emoties op allerlei manieren. Maar dat hoeft niet meer, het is oké. Mijn emoties mogen er zijn, precies zoals ze zijn, op het moment dat ze er zijn. Ze hoeven niet meer te gaan en ik hoef er niet meer voor te vluchten.

Een jaar lang hieraan gewerkt om uiteindelijk dat te gaan doen wat mij bevrijding gaat geven. Wat mij helpt om angsten weg te nemen, wat mij gaat helpen om voor mezelf op te komen, wat mij gaat helpen om mezelf te kunnen accepteren zoals ik ben. Ik ben iemand en ik ben goed zoals ik ben. Iets wat ik hoor van veel mensen om mij heen, maar wat ik zelf niet geloof. Niet durf te geloven, want 8 jaar lang heb ik andere dingen gehoord. 8 jaar lang negatieve opmerkingen gekregen, uitgescholden geweest en afgewezen worden voor wie ik was. Maar wie ik was is niet meer wie ik ben.

Zo graag wil ik de mensen geloven die zeggen dat ik goed ben zoals ik ben, zo graag wil ik in de spiegel durven kijken en tegen mezelf kunnen zeggen ‘’Je bent goed zoals je bent’’. Zo graag, maar zo groot is ook de stap om het te doen. Langzaam maar zeker ga ik die richting in. Ga ik daar naar toe waar ik al sinds kinds af aan wil zijn. Ga ik de grootste stap in mijn therapie beginnen om mijn droom uit te laten komen. Mijn droom om op die plek te komen waar ik mezelf kan zijn, mezelf mag zijn en waar ik mezelf kan accepteren zoals ik ben!

 

Lovee ❤

This is life!

In het leven is niet alles
Even leuk of even goed
En je hebt het niet voor het zeggen
Waar je allemaal doorheen moet

Iedereen heeft vrolijke momenten
Maar ook tijden van verdriet of pijn
Nee, het leven is niet elke dag
Even geweldig of fijn

Soms heb je behoefte aan wat rust
Zomaar een arm om je heen
Aan een knuffel of iemand die je kust
Even samen en niet alleen

Een luisterend oor, een lief gebaar
Gewoon even dicht bij elkaar
Want ieder mens op aarde
Hecht toch wel wat waarde

Aan gezelschap, liefde en tederheid
Aan vriendschap, steun en gezelligheid
Voor deze dingen kun je nergens betalen
Je kunt ze enkel met je hart behalen

Dus probeer er ondanks alles
Toch steeds wat van te maken
Met de dingen die je positief
Maar ook negatief raken

Met ups en downs, het is niet anders
Zo gaat het in het leven
En je kunt niet meer dan elke dag
Het beste van jezelf geven!

Lovee ❤

Chosing active or recovey?!

It is happening again. Different negative thoughts running around through my mind. In my mind that has no moment off rest. Rest for a moment to think, rest for a moment to calm down, just rest. Why are all those thoughts present? Why am I leading myself through all those thoughts? Thoughts that say I don’t do it well enough, that I’ve should done it differently or that I should not have done it at all.  Thoughts that make me feel insecure and anxious. Thoughts that stop me from doing what I feel comfortable with.

 

I’m guided by those thoughts, because my addiction wants me to. My addiction doesn’t want me to be better, it doesn’t want me to feel my emotions. He doesn’t, but I do. I want to be happy with who I am. I want to enjoy without fear and shame. I want to do what I want, without wondering how people will look at me. I don’t want to think about food constantly. I don’t want to be scared and in a fight all the time. But I also don’t want to let him go. Letting go of the one thing that keeps me alive, letting go of the one thing that is making me happy. But does it really makes me happy? Does my addiction making me happier than a life I can live without fear and insecurities?

 

I know a life without addiction will bring me those things I’m dreaming about for a long time. But a life without addiction isn’t possible for me. It isn’t, because I’m an addict and I will be for the rest of my life. The different is I can choose to be an active addict or a recovering addict. Knowing how my life is in active, I choose a life as an recovering addict. Choosing for a life as an recovering addict is hard. It is hard, because I don’t know how that will go, because I need to find a new way to live.

 

A new way to live, in which I can make choices for myself, in which I can do things that are feeling comfortable, in which I can be who I always wanted to be. It sounds so positive that you can wonder why don’t you just do it. I can’t just do it because I’m used to running away, used to help others instead of myself, used to not feeling anything and wearing a mask. That was my way of life for 13 years, so I can’t just do it the other way around. It takes time. Time to learn how to deal with emotions that are coming, time to make choices for myself instead of always helping others, time to learn to put the mask down.

 

Time and effort, patience and trust, and then that one day will come on which I can say

‘’this is me and I am happy with myself😊’’

 

Lovee<3

I know, but can I?

Listen to your heart… It’s a song I heard on the radio a couple day’s ago. A song that sticks to my mind, a song with a meaning, a song that made me think. It made me think because although the song is about loving someone, I loved something.
At the beginning I loved me eating disorder, I loved the safety it gave me, I loved the way I could run it to something that wasn’t going to judge me. The song starts with ‘’I know there’s something in the wake of your smile, I get a notion from the look in your eyes’’. My smile always told people I was fine, that nothing was going on. But in the meantime, people who loved me were able to look behind that smile and sawing that it wasn’t sincere. Those people looked further than my eyes and did see the notion I was telling them without using words.
Without using words, because I didn’t want people to be worried about me, I didn’t want to tell them I was in trouble, I wanted to take care of everything myself. ‘’I built my own love, but that falls apart, I built my own little piece of heaven but that turns too dark’’. Too dark, because I don’t love it anymore, too dark because it’s tearing me down, too dark because it takes away all those things I want to feel and listen too. I want to feel and listen to my heart, to my body and to the people around me who cares about me.
‘’Sometimes you wonder if this fight is worthwhile. The precious moments are all lost in the tide. They’re swept away and nothing is what is seems.’’ Nothing is what is seems because it’s telling me I’m not good the way I am, because I’m not allowed to take time for myself. Nothing is what is seems, because it is making my life prettier and at the same time harder. But does it really making my life prettier? Deep down I know it doesn’t, that it is bringing me further away from the person who I really want to be. A person who can give love and receive it, a person that accepts herself from who she is and all that she does. A person that can say out loud ‘’I am proud of myself!’’
But why still listening to that voice than? ‘’There a voices that want to be heard. So much to mention. But you can’t find the words.’’ The words to describe why it is so hard to break free. To break free from this old pattern, to break free from something that feels so safe. To break free from the self-destructive behavior. I can’t find the words, but the chorus of the song is ‘’Listen to your heart when he’s calling for you. Listen to your heart there’s nothing else you can do. I don’t know where you’re going and I don’t know why, but listen to your heart before you tell him goodbye’’. There’s nothing more I can do than to listen to my heart. I don’t know where it will bring me, but I do know that it will bring me further than listening to my eating disorder ever does.

 

Love ❤

Is it me or is it me?

Je vertelde mij de afgelopen weken dat ik goed bezig was. Ik was goed bezig want ik had al zoveel dagen geen eetbui gehad. Ik was goed bezig, want ik vroeg hulp op moeilijke momenten. Ik was goed bezig omdat ik met mensen bleef praten. Maar jij was niet de kant die ik dacht dat jij was. Jij was de kritische kant. De kritische kant die mij vertelde dat ik goed bezig was. De kritische kant die mij deed geloven dat ik trots op mezelf mocht zijn.

Maar alles wat ik aan het doen was, was alleen maar vluchten en controle houden. Vluchten voor mijn emoties, vluchten voor waar ik naar toe wil. Vluchten voor de verantwoordelijkheid die ik krijg, wanneer ik echt goed voor mezelf zou zorgen. Ik was alleen maar de controle aan het houden. Controle op het eten, controle houden door zelf te bepalen wat ik wel en niet doe. Controle houden door moeilijke momenten en daarbij mezelf te ontwijken.

Jij wilde weer de baas zijn en het is je gelukt. Ik ben er met beide voeten in getrapt. Ik ben er blindelings ingelopen en waarom… omdat het veilig voelde. Het was veilig om de controle te hebben, niet te hoeven voelen en ondertussen maar van iedereen te horen dat ik zo goed bezig was. Ergens was ik ook goed bezig. Ik was goed bezig omdat ik al die dagen geen eetbui heb gehad, omdat ik met mensen in contact bleef en op sommige momenten hulp heb gevraagd. Maar dit hoorde allemaal bij je plan. Je plan om mij weer een eetbui te laten hebben, mij weer het gevoel te geven dat ik mezelf moest straffen. In jouw ogen was ik het niet goed aan het doen, omdat ik niet aan het luisteren was naar het kleine kind in mezelf. Het kleine meisje wat aandacht wil, die gehoord en gezien wil worden. Het kleine meisje wat verstopt zit achter jouw beschermingsmechanismen, achter jouw vieze plannetjes om ervoor te zorgen dat ze niet nog meer pijn en verdriet hoeft te voelen.

Waarom, waarom mag ik niet voor haar zorgen? Waarom mag ik niet luisteren en kijken naar wat het kleine meisje in mij nodig heeft. Ik weet dat ze bang is, dat ze al veel pijn en verdriet heeft gevoeld, dat ze vaak is afgewezen en dit alles niet nog eens wil mee maken. Dat gaat ook niet gebeuren, maar jij gelooft mij niet. Jij gelooft niet in de gezonde kant, want je vertelt mij alleen de momenten dat ik het niet goed doe. Je vertelt mij alleen de momenten waarop ik gefaald heb en het liefst zo vaak mogelijk. Zo vaak mogelijk zodat ik de goede momenten vergeet, zodat de goede momenten minder vaak lijken te gebeuren dan de slechte momenten.

Zo vaak mogelijk om maar niet bij het kleine meisje in mij te komen. Maar dat kleine meisje zit er en zal er net zo lang blijven zitten tot ik sterk genoeg ben. Sterk genoeg om te kijken naar de positieve momenten, de momenten dat mijn emoties er wel mogen zijn en ik de controle los kan laten. De momenten waarop ik niet hoef te vluchten en waarop ik eventjes bij haar kan zijn. Die momenten gaan er weer komen en dan trap ik niet meer in jouw plannetjes. Dan ben ik weer sterker en ga ik het kleine meisje geven wat ze nodig heeft. De aandacht die ze verdiend en de liefde, warmte en genegenheid waar ze al zo lang naar verlangt.

 

Lovee Xx

 

 

My block puzzle, my story

Sometimes I get a picture of a block puzzle in my mind. You know, such a puzzle of blocks where there are 6 images on each block. So you can make 6 different puzzles. The possibilities of compositions are endless but when you don’t know the puzzle, it can be a huge challenge to transform an image that’s right.

When I make the comparison with my life, there are times when it feels like it’s time to reverse all the blocks. It may be to get lost, maybe because I need to change or because something happens in my life, in which case I have no other choice. It may also be that I’m just curious about new possibilities.

When you know the puzzle, it’s possible to pack the rows together and turn them around in once. You know what’s on the back, you know what motion you have to make. And when you do the same with all rows, you’ll have a “new” image in a short space of time. At this moment I’m done with my old puzzle, I need a whole new puzzle. And I noticed that the new pieces are already showing themselves.

Every time I get a new picture, I have no idea what the whole thing will be like. Somewhere in the distance I have a suspicion, but I can’t describe it in words yet. In fact, I want to get it faster, I want to see it all, I want to get the overview and I’m curious. But I see that it’s going to be pace so I can understand it when it’s time.

Actually, we are all busy with a new puzzle. Everyone receives new blocks with multiple possibilities and everyone can puzzle at his own pace. Some people throw the new blocks straight from the table and want the old one back. Others are already working out to make it a whole. We all get our own puzzle with their own images that can lead to insights and overview.

The number of puzzles is infinite but are connected to each other. And when we put them all next to each other, they tell a story. They’re telling your story at that moment!

 

Love XX

A milestone of 30 days

Vandaag 30 dagen geleden. 30 dagen geleden dat ik voor de laatste keer een eetbui heb gehad. 30 dagen geleden dat ik gecompenseerd heb. 30 dagen geleden dat ik boos was op mezelf, mezelf schaamde voor wat ik had gedaan en mijn lichaam naar de knoppen hielp. Wat dat is wat ik deed. De eetbuiten en het compenseren daarna zorgde ervoor dat mijn lichaam verslechterde, dat ik niet meer in staat was fatsoenlijk te eten want iedere hap bezorgde pijn. De eetbuien bezorgde pijn, het compenseren bezorgde pijn. Niet alleen lichamelijke pijn, maar ook psychische pijn.

Ik strafte mezelf door een eetbui te houden, ik strafte mezelf daar voor door te compenseren om mezelf nog meer te straffen voor het gevoel wat ik naderhand had. Het gevoel van opluchting en rust wat ik in eerste instantie kreeg. Het gevoel wat altijd maar van korte duur was. Al snel volgde gevoelens van schuld, schaamte en boosheid. Gevoelens van angst, pijn en verdriet. Gevoelens die gesteund werden door gedachten. Gedachten over waardeloos zijn en mezelf dik vinden, over niet goed genoeg zijn en over niet geaccepteerd worden door anderen. Want als ik al niet kan leven met mezelf, hoe moet een ander mij dan ooit accepteren.

Die tijd is voorbij. Voorbij met mezelf straffen omdat ik een foutje heb gemaakt, een verkeerde keuze heb gemaakt of iemand onbewust gekwetst heb. Voorbij met het vluchten voor mijn emoties, de negatieve gedachten en angsten die ik heb. Voorbij met de lichamelijke en psychische pijn.

Het is niet makkelijk geweest. Makkelijk om emoties te voelen, negatieve gedachten aan te horen en angsten aan te gaan. Het is niet makkelijk om te leven zonder te vluchten in iets wat altijd veilig heeft gevoeld. Maar veilig is mijn eetstoornis niet. Wat eerst mijn beste vriendin is geweest, is iemand die ik nu niet meer nodig heb. Wat ik nodig heb zijn de mensen om mij heen. De mensen die begrijpen wat ik doormaak, de mensen die een luisterend oor bieden en een schouder om op te leunen. Mensen die ik kan bellen als het moeilijk is, mensen die vertellen dat ik trots op mezelf mag zijn.

En vandaag ben ik dat ook wel een beetje😊

Lovee ❤

Making choices for myself

Alweer eventjes niet geschreven, maar waarom weet ik eigenlijk niet. Komt het omdat ik te druk ben, geen zin heb of omdat het goed gaat? Het gaat goed, want ik heb nog steeds geen eetbui gehad, goed want ik volg nog steeds het voedingsschema, het gaat goed want ik vraag hulp wanneer dat nodig is. Het gaat goed, maar zo voel ik me niet altijd. Ik voel me niet altijd goed, energiek en vrolijk. Momenten genoeg dat ik moe ben, futloos en vermoeid. Geen energie heb om iets te doen, terwijl het goed gaat. Dan moet ik mij toch ook goed voelen? Ik ben goed voor mezelf aan het zorgen, door leuke dingen te doen met vrienden, door rust te nemen wanneer ik daar behoefte aan heb. Door thuis te zitten en te genieten van de kaarsjes met een warme kop thee.

Er blijven altijd momenten dat het even niet goed voelt, momenten dat mijn hoofd weer vol zit. Vol zit met gedachten over van alles en nog wat. Over de banen die ik heb en wat ik daarin wil, over vrienden die ik vaak eventjes niet zie en/of spreek, over anderen in mijn omgeving. Waarom gaan mijn gedachten over iedereen in mijn omgeving? Komt het omdat ik me afvraag  hoe ze over mij denken? Komt het omdat ik me afvraag of ik het wel goed doe zo, of ik niemand te kort doe?

Waarom ben ik zo bezig met de buitenwereld? Waarom wil ik het voor iedereen goed doen, waarom wil ik dat mensen trots op mij zijn? Wil ik dat omdat ik mezelf dan weer iets beter voel? Omdat ik dan bevestiging krijg dat ik er wel mag zijn, precies zoals ik ben? Wil ik dat anderen trots op mij zijn, omdat ik dat zelf niet kan? Waarom kan ik dan niet trots op mijzelf zijn?  Komt het door de keuzes die ik maak, door de gedachten die ik heb of is het gewoon mijn onzekerheid?

De onzekerheid over mijn uiterlijk, onzekerheid of ik het wel goed doe, onzeker of ik niemand teleur stel als ik keuzes maak voor mezelf. Er zullen altijd mensen zijn, die het niet eens zijn met mij. Die mij liever anders hadden gezien of die mij liever dat zien doen wat ik altijd deed. Wat ik altijd heb gedaan was hun tevreden houden en dat is klaar. Ik kan niet iedereen tevreden houden en dat begin ik steeds meer in te zien. Zien dat ik ook trots op mijzelf kan zijn, zien dat ik ook keuzes kan en mag maken waar ik mij prettig bij voel.

Keuzes maken waar ik mijzelf prettig bij voel en die voor mij goed zij brengen rust😊!!

Lovee ❤

Enemy or friend?!

Je bent er weer en je maakt het mij behoorlijk moeilijk. Moeilijk door de dingen die je verteld, moeilijk door het gevoel wat je me geeft, moeilijk omdat je zoveel energie kost. Energie om tegen je in te gaan, energie die ik liever voor andere dingen wil gebruiken. Je vertelt mij dat ik het niet waard ben, dat ik niet goed bezig ben. Je vertelt hoe andere mensen op mij zullen reageren en je vertelt me welke keuzes ik moet maken. Keuzes zodat ik volgens jou mijzelf weer wat beter ga voelen, keuzes zodat ik even niet meer voel, keuzes zodat ik niet meer hoef te luisteren naar de negatieve gedachten die rond spoken in mijn hoofd. Maar weet je wat het is… Jij bent het die ervoor zorgt dat ik die negatieve gedachten heb, Jij bent het die ervoor zorgt dat ik me zo waardeloos en vermoeid voel. Jij bent het, jij als kritische kant.

 

Ik weet dat ik je getriggerd heb om weer van je te laten horen. Het ging namelijk 2 weken super goed. Goed met het eten, goed met om hulp durven vragen en goed met keuzes maken waarbij ik mezelf prettig voel. Het ging goed om mijzelf aan het voedingsschema te houden, het ging goed met op tijd rust nemen en goed zat ik dan ook in mijn vel. Ik had weer energie, kreeg complimenten over mijn uitstraling en durfde bepaalde stappen te zetten. Stappen die mij helpen om nog meer te groeien, stappen waarbij ik jou dus getriggerd heb.

 

Sinds afgelopen maandag ben je aanwezig, sinds dat ik begonnen met de training. Een training om in 8 weken te leren hoe ik positiever naar mezelf mag kijken, om te leren sneller een positieve gedachte te formuleren, zodat ik niet meer hoef te luisteren naar de negatieve. Zodat ik dus niet meer naar jou hoef te luisteren. Dit heeft jou getriggerd om weer van je te laten horen, want je bent bang dat je jouw stem verliest. Dat je niet meer in staat bent straks om mij de grond in de boren, dat je niet meer in staat bent om mij negatief over mezelf te laten denken, dat je straks niet meer de kracht hebt die je nu nog wel hebt.

 

Ik zal je één ding vertellen, je hoeft niet bang te zijn. Bang dat iemand straks jouw plaats inneemt of bang dat ik straks niet meer naar jou zal luisteren. Want ik ben blij dat jij er bent en je zal ook nooit weg gaan. Je houdt mij scherp en beschermt mij. Je beschermt mij voor van alles en nog wat en daar ben ik je dankbaar voor. Dus ben maar niet bang, want jij zal nooit weggaan. Je zal niet weggaan, maar je zal ook niet meer zo sterk zijn als nu. Je mag je nog steeds uitspreken, maar ik zal niet meer altijd luisteren. Je zal iemand worden waar ik mee om mag gaan, iemand die er is maar waar ik geen aandacht aan hoef te schenken. Je zal in plaats van mijn vijand, mijn vriend worden.

 

Lovee ❤

Goodbye my friend

Vanaf vandaag ga ik ervoor. Vandaag voel ik de kracht om te gaan herstellen van jou. Van jou die mij de laatste 3 jaar in zijn macht heeft. De laatste 3 jaar, terwijl je er al 14 jaar bent. De afgelopen week heb ik al goede stappen gezet. Goede stappen door niet toe te geven aan de drang voor een eetbui, toegeven aan de drang om te compenseren. Goede stappen door hulp te vragen wanneer ik dat nodig had. Goede stappen door te beginnen met een voedingsschema. Een voedingsschema wat mij houvast geeft, structuur en rust. Rust om mij op andere dingen te focussen, rust omdat ik niet meer de strijd heb iedere dag over wat ik ga eten. Rust omdat ik dat verdien.

Jij probeert op allerlei manieren mijn leven te beheersen, nog steeds die controle te pakken en mij niet te geven wat ik verdien. Je probeert de focus met het voedingsschema op andere dingen te leggen om ervoor te zorgen dat ik nog steeds negatief praat over mezelf. Maar het gaat je niet meer lukken. De gezonde kant in mij is sterker, ik ben sterker en ik zie in dat ik jou niet meer nodig heb. Ik heb jou niet meer nodig die mij verteld wat ik wel en niet mag eten, die mij vertelt wanneer ik iets goed doe of niet. Jou die zich voordoet als mijn beste vriendin en mij ondertussen alleen maar kapot aan het maken is.

Ik voel me sterker, terwijl ik ook bang ben nu. Bang om jou te los te laten, bang voor de leegte die gaat komen, bang om niet meer te kunnen vluchten in iets wat altijd veilig heeft gevoeld. Ik ben bang om voor mezelf te zorgen en bang voor de emoties die naar boven gaan komen. Emoties waar ik nooit mee heb leren omgaan, emoties waarbij ik niet weet hoe ik die op een gezonde manier kan uiten, emoties die er tegenwoordig mogen zijn. Ik mag verdrietig zijn, blij en boos. Ik mag huilen wanneer ik daar behoefte aan heb, mezelf schamen en fouten maken zonder mezelf daarvoor te straffen. Ik ben een mens en mag dus leren. Leren om om te gaan met deze emoties, leren om gezonde keuzes voor mezelf te maken, leren om weer een goede balans te krijgen met eten.

Eten is iets wat jij mij verboden had, tenzij het jou goed uitkwam. Dan mocht ik zoveel eten als ik wilde, het liefst nog zo ongezond mogelijk, maar wel onder de voorwaarde dan dat het er ook meteen weer uit zou komen. Ik moest dingen van jou laten staan, die ik lekker vond, ik moest afspraken met vrienden afzeggen omdat jij vertelde dat ik niet mee mocht eten met hun. Ik moest van jou zoveel wat ik eigenlijk niet wilde en nu ga ik die dingen weer doen. Ik ga weer uit eten met vriendinnen omdat ik dat gezellig vind, ik ga weer koken voor mezelf omdat ik zin heb om dat te eten.

Ik ga weer genieten van het leven, zonder jou. Zonder jou, terwijl je altijd op de loer zal blijven liggen. Ik zal iedere dag opletten met de keuzes die ik maak om ervoor te zorgen dat jij niet meer de overhand krijgt. Om ervoor te zorgen dat jij niet opnieuw mijn leven kapot kan maken!

 

Ik kies nu voor mijn eigen leven met al z’n tegenslagen.
Maar ook met de positieve dagen, ga ik het verdragen.
Ik heb jou niet meer nodig en wil je niet meer zien.
Ik ga het leven leiden dat ik verdien!

 

Lovee ❤